تبليغاتX
پرواز - شب)
محبت کردن ...

  ( شب)

 

يادم مي آمد شبي ، گفتي:

                                                هيچ گاه نمي روي از پيش من

                                                                                                            رفتن از پيش من ولي

خواهي ،آمد مي دانم

                                                دير يا زود

                                                                        شب يا روز

                                                                                                امسال يا سال دگر

                                                                                                          يادم مي آيد

                                                                                                                                                وقتي رفتي شب بود

تاروساكت با هاله اي سفيد

                                                رفتي و 

                                                                     مي دانم مي ماند خاطراتت با من

وقتي تو را به خاك سپردم

                                                            افق سرخ وسپيد بود

                                                                                                            نمي دانم شفق بود يا كه فلق

سوز بودولي گرمم بود

                                                            نمي دانم تابستان بود يا زمستان

                                                                                                          چشمانم خيس بود

                                                                                           ولي نمي دانم اشك بود يا شبنم

هم بودند                                                 كساني كه وقتي بودي ، نبودند         

                                                                                                  كساني كه وقتي رفتي ، آمدند

همه را  مي شناختم

                                                            كوهي ديدم

                                                                                    ولي كوه نبود

                                                                                                            غصه بو، غمي ديرينه

                                                                                                    اما ديروز كه رفتي پديدار شد

شفقي سرخ بودم زرد شدم

                                                شبنمي تازه بود  چرك شدم

                                                                                                تنها شدم وبي كس

                                                                                                                                    اوشوق خبري نبود

من وخاطرتت تنها بوديم

                                                هنوزهم تنهاييم

                                                                                    مگر نگفتي بعد از من تنهايي نيستي

                                                                                                                                                            اما تنهام

بدون هيچ كس

هيچ كس .....

                                                همان هايي كه  تودرغم وغصه

                                                                                                همراهشان بودي

                                                                                                            امروز نيستند

درغم وغصة من همراهم نيستند

                                                مي شنوي؟

                                                                        نمي دانم مرا  مي بيني ؟

                                                                                                                يانه ؟

فردا مي آيد  وفرداها  ديروي مي شوند                                   شب وروزي مي گذرند       سال تمام شد

تدولي انگار سال هاي  سال  از من دوري

                                                                        4 سالي است ولي  40سال  شد

         بازشايد فردا مي آيد

                                                مي فهمم

آري درست مي فهمم

باز صدايي بي صدايي

                                    مثل  يك كوه بلند

                                                              مثل يك خواب كوتاه

                                                                                                                                                توبودي ومن

رفتي مي دانم

                             درك كردم

                                                                 ولي نمي توانم

                                                                                           تحمل سخت است

شايد جمعه اي كه مي آيد

                                                همان جمعه باشد

                                                                                 اي پدر
+ نوشته شده در  یکشنبه پنجم اسفند 1386ساعت 10:43  توسط لیلا غانمی  |