تبليغاتX
پرواز
محبت کردن ...

(زندگي بايد كرد)

توي اين دنياي ما

                                                          آدمهايي هستند ولي نه

هم باهم فرق مي كنند توي  اين زمونه

                                                          يكي شون بالايي يكي شون پايينه

اون كه برج مي سازه

اون يكي ديواراش گليه

اون يكي نمي دونه سوار كدوم ماشيش شه

                                                                   اون يكي توپول تاكسيش مي مونه

يكشون منقل وبافورش خاموش نمي مونه

                                                                اون يكشون توي يك  مثقالش مي مونه

يكسون دخترش لنز مي زنه به  چشاش

                                                                   اون يكي كورشد چون پول عينك نداره

يكشون تولدشان  كادوهاي ميليوني مي گيره

                                                                 اون يكي تاريخ تولد نداره

اينه فرق آدمها توشهر ما

                                                           يكشون داره  اون يكي نمي دونه داره ونداره

يكشون لوازم تحريربچه اش فابر كاستل مي گيرد

                                                                   اون يكي مونده پاكن از كجابياره

يكشون شبها 60نوه غدامي گير مي آره خونه

                                                                   اون يكي توپول نونش مي مونه

يكشون عروسيش فلان هتل

                                                                   اون يكي پول محضر نداره

يكشون ماتم مي گره مانيكورناخونش بد شده

                                                                   اون يكي  نمي دونه ناخونش رو با چي بگيره

دنياي ما  آدمها

                                                هزار ويك قصه

                                                                                      يك روز غم

                                                                                                                   يك روشادي

يك در گيره

                                                يك روز عروسي

                                                                             اينكه بابقيه فرصتي نداره

زندگي داره مي ره ولي نه

                                                                   آدمها  توفكر امروز وفردا شونن

اون يكي نمي دونه وضوچيه

                                                                   اون يكي نماز شبم مي  خوانه   

 

فرق ما آدمها

                             مي مونه واسه بعد

                                                          ولي نه

                                                                   اختلاف طبقاتي رو نمي شه

                                                                                                          ناديده گرفت

شاعر خوب گفته كه بني آدم اعظاي يكديگرند

                                                          اره ولي كي حاشا رو داره

زندگي

                             زمون گذر لحظه هاست

                                                                   مرگ يكي وشيون يكي كه خاشانداره

قدر زندگي دونتسن

                                                          سخته ولي

                                                                             زندگي بايد كرد

                                                                                                          زندگي بايد كرد

 

+ نوشته شده در  یکشنبه نوزدهم اسفند 1386ساعت 11:5  توسط لیلا غانمی  | 

(ياد)

 

يادت آمد روزي كه مرا گذاشتي تنهــــا          يادت آمد لحظه اي كه چشم هايم با تمـنـــ

تورا مــي خواستنــــــد زخداونــــــــد        ولــــي خبــــــر نداشـــــــــــت از تــــــو

كــه كجايي وباكــــي مـــي گذارنـــــي         يادت آمــد روزي كــــــه كنارم بـــــــودي

مي نشيستم در بــاران همان رحمت خدا        چترآورده بوديم ولي هردوخيس خيس بوديم

روزي كه منم رفتـم تــــادم مـــــــرگ           ولي تو با باران دركوه مي گذراندي عيــــد را

ولي من اكنون نفس آخر را كشيــــــدم          بي تــــو ولــــــــــي با  يــــــــاد تــــــــو

تا شايد درديارديگر عشقي جاودان ببينم         كه ببينم تو  را كـــــه مـــــــر غمگين كنــــي

 

يادت آمد روزي........
+ نوشته شده در  یکشنبه پنجم اسفند 1386ساعت 10:48  توسط لیلا غانمی  | 

  ( شب)

 

يادم مي آمد شبي ، گفتي:

                                                هيچ گاه نمي روي از پيش من

                                                                                                            رفتن از پيش من ولي

خواهي ،آمد مي دانم

                                                دير يا زود

                                                                        شب يا روز

                                                                                                امسال يا سال دگر

                                                                                                          يادم مي آيد

                                                                                                                                                وقتي رفتي شب بود

تاروساكت با هاله اي سفيد

                                                رفتي و 

                                                                     مي دانم مي ماند خاطراتت با من

وقتي تو را به خاك سپردم

                                                            افق سرخ وسپيد بود

                                                                                                            نمي دانم شفق بود يا كه فلق

سوز بودولي گرمم بود

                                                            نمي دانم تابستان بود يا زمستان

                                                                                                          چشمانم خيس بود

                                                                                           ولي نمي دانم اشك بود يا شبنم

هم بودند                                                 كساني كه وقتي بودي ، نبودند         

                                                                                                  كساني كه وقتي رفتي ، آمدند

همه را  مي شناختم

                                                            كوهي ديدم

                                                                                    ولي كوه نبود

                                                                                                            غصه بو، غمي ديرينه

                                                                                                    اما ديروز كه رفتي پديدار شد

شفقي سرخ بودم زرد شدم

                                                شبنمي تازه بود  چرك شدم

                                                                                                تنها شدم وبي كس

                                                                                                                                    اوشوق خبري نبود

من وخاطرتت تنها بوديم

                                                هنوزهم تنهاييم

                                                                                    مگر نگفتي بعد از من تنهايي نيستي

                                                                                                                                                            اما تنهام

بدون هيچ كس

هيچ كس .....

                                                همان هايي كه  تودرغم وغصه

                                                                                                همراهشان بودي

                                                                                                            امروز نيستند

درغم وغصة من همراهم نيستند

                                                مي شنوي؟

                                                                        نمي دانم مرا  مي بيني ؟

                                                                                                                يانه ؟

فردا مي آيد  وفرداها  ديروي مي شوند                                   شب وروزي مي گذرند       سال تمام شد

تدولي انگار سال هاي  سال  از من دوري

                                                                        4 سالي است ولي  40سال  شد

         بازشايد فردا مي آيد

                                                مي فهمم

آري درست مي فهمم

باز صدايي بي صدايي

                                    مثل  يك كوه بلند

                                                              مثل يك خواب كوتاه

                                                                                                                                                توبودي ومن

رفتي مي دانم

                             درك كردم

                                                                 ولي نمي توانم

                                                                                           تحمل سخت است

شايد جمعه اي كه مي آيد

                                                همان جمعه باشد

                                                                                 اي پدر
+ نوشته شده در  یکشنبه پنجم اسفند 1386ساعت 10:43  توسط لیلا غانمی  | 

چرا فراموش  کردنت محاله

 چرا از یادبردنت محاله

چرا بودنت بهاره

 چرا نبودنت خزانه

چرا دیدن چشمانت بهاره

چرا یاد کردنت جشن است

چرا دیدنت عیدو طرب است

هرشب برای دیدنت باخدای خود در راز ونیازم

+ نوشته شده در  چهارشنبه یکم اسفند 1386ساعت 10:58  توسط لیلا غانمی  | 

محبت ره به دل دادن صفاي سينه مي خواهد دلي بي كينه             مي خواهد .

*اگر دورم زديدارت دليل بي وفايي نيست

*وفا آن است كه  نامت را هميشه بر زبان دارم

+ نوشته شده در  چهارشنبه یکم اسفند 1386ساعت 10:58  توسط لیلا غانمی  | 

بي خبر از همديگر آسوده خوابيدن چه سود بر مزار مردگان خويش ناليدن چه سود زنده را بايد به فريادش رسيد و رنه برسنگ مزارش آب پاشيدن چه سود.

+ نوشته شده در  چهارشنبه یکم اسفند 1386ساعت 10:57  توسط لیلا غانمی  | 

محبت ره به دل دادن صفای سینه می خواهد

به یاد دیگری بودن دلی بی کینه میخواهد

اگر دورم زدیدارت دلیل بی وفایی نیست

وفا آن است که نامت را همیشه برزبان دارم

                         

بیشتر از دیروز کمتر از فردا

بیشتر زا خودم کمتر از خدا

بیشتر از خورشید عمیق تر از دریا

دوست دارم  مادر 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و نهم بهمن 1386ساعت 19:21  توسط لیلا غانمی  | 

عشق را از ماهی بیاموز که چه بی پایان آب را پر از بوسه های بی پاسخ می کند ...
+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و نهم بهمن 1386ساعت 12:55  توسط لیلا غانمی  | 

ماندگارترین وپایدارترین برای تو و ای رود مهر ومحبت و ای ستاره وفاداری از کجای محبت تو شروع کنم از شب بیداری ویا از پرستاری تو ویا از سکوت وتحمل تو  مکمل همه خوبیها دیشب در آغوش تو خوابیدم ولی سردی تن تو احساس خواب را از جشمم ربوده .

+ نوشته شده در  شنبه بیست و هفتم بهمن 1386ساعت 17:4  توسط لیلا غانمی  | 

بسم الله الرحمن الرحیم

یاشدیدالقوی،و یا شدیدالمحـال، یاعزیـــــــــز یا

عزیز یا عزیز، ذلت بعظمتک جمیع خلقــــــــــک،

فاکفنی شر خلقک، یا محسن یا مجمـــــــــــل،

یا منعم  یا مفضل، یا لا اله الا انت سبحانـــــک

 انی کنت منالظالمین فاستبحناله و نجینــــــاه

من الغ،  وکذلک ننجی المومنین و صـلــی الله

علـی محمد واله الطبین الطاهریــــــــــــــــن.

خدایا همه محبانت را به راه راست هدایت کن.

+ نوشته شده در  شنبه بیست و هفتم بهمن 1386ساعت 10:24  توسط لیلا غانمی  |